Açık kaynaklı sinema girişimlerinin biriciği, “The Peach Open Movie Project” kapsamında hazırlanan “Big Buck Bunny“, Creative Commons 3.0 Lisansı ile yayınladı.
Daha önce DVD’si satışa sunulmuştu. Açık kaynağın güzelliği ile şimdi çeşitli çözünürlük ve biçemlerde indirilmek için sunuldu ( http://www.bigbuckbunny.org/index.php/download ). Geliştiricilerin verdiği bilgiye göre, Blender 2.5 sürümü yayınlanmadan önce yeni bir açık kaynaklı film projesi düşünülmüyor, bu da yeni projeye 2008′in sonu veya 2009′un başlarında başlanacak demek. Blender Foundation‘a ne kadar teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Hafta içinde yaşadığım “Machine Girl” faciasından sonra kendimi oldukça sevinçli hissediyorum.
Tam adıyla “Hora de los hornos: Notas y testimonios sobre el neocolonialismo, la violencia y la liberación” Türkçesi ile “Fırınların Saati”. Yapım Yılı: 1968. Yönetmenleri: Octavio Getino, Fernando E. Solanas
Belgesel, Arjantin’ini ele alarak, neoliberal sistemi kıyasıya eleştiriyor. Bu seneki “İstanbul Film Festivali”‘nde de gösterilecek. [İlgili bağlantı]. Alt yazıları İngilizce, Türkçe altyazılarını kısa bir zaman içinde hazırlamayı umuyorum. Neoliberal ya da filmin deyişi ile neo-sömürgeci sistem eleştirisi hakkında kafa yoranların mutlaka izlemesi gereken bir yapım. Belgesel toplam üç bölümden oluşuyor. Hepsini sırasıyla aşağıda seyredebilirsiniz.
İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nın açıklaması:
Bir kolaj şeklindeki bu çığır açan belgesel, Solanas’ın ilk filmi, Hollywood ve Avrupa auteur sinemasına karşı siyasal “Üçüncü Sinema”nın başlangıcıdır. Bu “gerilla eylemi” üç bölümden oluşuyor: “Yeni Sömürgecilik ve şiddet”, “Kurtuluş için eylem” ve “Şiddet ve kurtuluş.” Irkçılık, toplumsal başkaldırı, yerlilerin katliamı ve siyasal durumları, Amerikan emperyalizmi ve Arjantin aristokrasisini acımasızca eleştirerek anlatan film, Arjantin’de sosyalist devrimin önemli simgelerinden biri oldu.
Birinci Bölüm:
UPDATE: There is a problem with Google Video. I’ll update Ep2&3 as soon as they fix the problem…
GÜNCELLEME: Google Video’da bir sorun var. 2. ve 3. bölümü sorun giderilir gireilmez düzelteceğim…
I was tired and exhausted last night. There was a choice between my holy bed and a “delassement” with a entertaining TV show. Unfaithfully I chose the TV. As you know, Knight Rider’s pilot episode was broadcasted. It was quite long for a pilot episode: Bloody 2 hours. Plot was easy & the same: Good guys & bad guys, super duper car, guns & ammo… Nothing more, nothing less. (Smells like Airwolf…)
Whole episode is nothing more than rubbish: Script, screenplay, acting, editing… Even the skin alteration of KITT 3000 was exactly as same as the way of Viper. What the heck is Hasselhof doing there? He should be drunk at a hotel room. Knight Rider series was my childhood’s top favorite. With the new series I got nothing more than crappy Viper. So I decided to leave my childhood’s dream where it belongs: two decades away… So if you want a resurrection of your memories, I heartily can say that brand new “Knight Rider” is not the choice. Such a mortification & disappointment. Only the original thing is scanning red light bar.
Pek sevgili sosyalist Şirinler’imizin (Les Schtroumpfs, Smurfs) filmi geliyormuş. Rahmetli Peyo üstadın (Pierre Culliford) adını defalarca anmak lazım. Filmin gelişine dair ilk bilgiler aşağıdaki videoda var. Hadi şirinliyelim . Güncellemeler için: The Smurfs Movie 2008
It’s one of the most favorite short movies of mine. The movie itself tries to depict the capitalist production & consumption linkage throughout the humans thus the movie itself is a informative movie. Because of being a informative movie it does not require to have an ordinary casting-acting… The movie itself is a informative and not a ordinary casting-acting movie because it’s a narrative short movie. Being a narrative, not ordinary and an informative movie, “Isle of Flowers” juxtaposes whole story with images amazingly. So the movie itself is a narrative, not ordinary, informative and the images are juxtaposed amazingly, tries to establish a bond between images in motion and you…
I tried to write in the Jorge Furtado’s way. No need to say something, just watch it. Verdict: Touching, bloody touching…
.
